Gül dalında asılı kaldı umutlarımız
Düşlediğin hayatı sana yaşatamadım
Bin bir renge boyadık ömrümüzü
Zorlu kaleleri kuşatamadım
Dikeni var dalındaki güzel gülün
Umutlarımızı çizer, kanatır, kabuk bağlatır
Haramilerce tutulmuş karşıdaki mor dağlar
Sevdalı yüreklerimizi ağlatır
Sonsuz bir sessizlik var korktuğum
Sonsuz bir sensizlik var katlanamayacağım
Günahımdır el ele tutuşamadığımız günler
Sorgu gününde sorulursa anlatamayacağım
Koyu bulutlar yolumuzu kesmese ne çıkar
Güneşimiz apaydınlık günlere doğsa
Sevdalı gözlerimizin başka muradı mı var
Mutluluğun sayısız bulutları üstümüze yağsa
Bin bir renge boyadık ömrümüzü
Sonsuz bir sensizlik var katlanamayacağım
Senin de öyle bir tanem, bilmez miyim
Nedendir diye sorma sakın anlatamayacağım
Bir şarkısın sen bıkıp usanmadan dinlediğim
Doyamadığım ömrümün sabah yıldızı
Gökte ararken yerde bulduğum
Alnımın yazısı
27 Ocak 2007
Oyhan Hasan BILDIRKİ
0 commentaires à “El Ele Tutuşamadığımız Günler”